فیلم اخرالزمان با یک جمله از ویل جیمز دورانت تاریخ‌دان برجسته جهان اغاز می‌شود:

"هیچ تمدنی از بیرون مغلوب نخواهد شد مگر انکه از درون نابود شده باشد"

این جمله است که مل گیبسون انرا محوریت فیلم خود قرار داده است فیلم اخرالزمان در نگاه اول فیلمی خشونت امیز با صحنه‌های سلاخی انسان است اما این خشونت است که در این فیم تبدیل به انسانیت و زیبایی می‌شود. درواقع مخاطب با مردم درد دیده به شدت همزاد پنداری می‌کند و یک حس خشم و انتقام شدیدی برای تماشاگر ایجاد می‌شود که به‌ستایش این خوشنت بر می‌خیزد.

شایدکارگردان حرف اصلی خود را در سکانس‌های پایانی فیلم زده‌است. کشتی‌هایی اروپايی به جزیره مایان‌ها نزدیک می‌شوند و اول چیزی که در دست مهاجران و اعضای اروپایی میبینیم ارم و نشان مسیح است در واقع در آن فضای خفقان اور فیلم که شدیدا حضور یک منجی احساس می‌شود گیبسون  اروپایی‌ها را منجی بشریت نکرد بلکه او منجی را از میان خود مردم یک قوم و تمدن نشان داد در واقع چیزی که باعث نجات از دست ظلم و ستم بی حد و فصل در این فیلم است. در درجه اول خود وجود یک تمدن اصیل و انسانیت است در واقع بازهم حضور مردم غرب در یک تمدن جدید در سکانس های پایانی فیلم خود کنایه‌ای بود بر وضعیتی که قرار است بعد ها بر سر یک قوم و قبیله بدوی رخ دهد(وضعیتی بدتر) با اینکه قهرمان فیلم میتواند خود را بوسیله نیروی خارجی قدرتمند سازد اما این کار را انجام نمیدهد و در سکانسی خطاب به همسرش میگوید که محل زندگی ما جنگل است!

در این فیلم همه عوامل مثل طراحی صحنه ها و بازی خوب بازیگرانی که بسیاری از انها مردم بومی بوده‌اند و موسیقی متن مناسب فیلم و فیلمنامه خوب فرهاد صفی نیا همگی باعث شده اند تا ما با فیلم خوبی مواجه باشیم واقعاً دراین فیلم چهره پردازی‌ها و گریم بازیگران بسیار عالی است یک دوربین در حال حرکت و متحرک که باعث هیجان صحنه میشود و تصویری واقعی به تماشاگر نشان میدهد واین رمز جذابیت و همزاد پنداری درد و رنج به تصویر کشیده گیبسون است.