قلم نگاری بر«پنجمین نشست دانشجویان لارستانی دانشگاه های تهران»
اجتماعات قومی هیچ‌گاه سرنوشت خوبی نداشته است. دوران گروه‌های با وجه اشتراک خاک به پایان آمده‌است. در دوران ما خاک و گروه‌های مبتنی برخاک دیگر موثر نیستند. در دهکده‌جهانی، قومیت و خاک دو اصل فراموش شده انسجام است. ناسیونالیسم دیگر میهن‌پرستی نیست، ملی‌گرایی هم نیست؛ ناسیونالیسم امروز جهانی شدن‌است، انسجام بر حسب تفاوت‌هاست. 
گروه دانشجویی پارامترهای برتری نسبت به قومیت؛ برای تشکیل وایجاد خود دارد. سوادآکادمیک، تبادل علوم، پیشبرد خویشتن در سایه گروه، گسترش ارتباط و ده‌ها پارامتر دیگر بهانه‌ای برای تشکیل این گروه‌های دوستی و جمعی دانشجویی را می‌دهد. گروه‌های که دیگر نیاز به سازماندهی ندارد و اعضا خود به صورت داوطلبانه سامانده گروه می‌شوند. بالاتری وجود ندارد و پائینی در کار نیست همه داوطلبانه در سامانده گروه در تلاش‌اند. 
با نگاهی مثبت به اجتماعات قومیتی همچون«نشست دانشجویان لارستانی دانشگاه‌های تهران»، توجه به این نکته ضروری است که بی اعتنایی به مناسبات و پارامترهای گروه‌های جدید ریشه‌های این چنین گروه‌ها را به خطر می‌اندازد.
سند عینیم نگاهی به گروه‌های قبلی همین دوستان در همان خطه که با همین نگاه سازمان داده بودنداست.
                                                           

           
هیس را هم ببینید!